اعمر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعمر. [ اَ م ُ ] (ع اِ) ج ِ عَمرو، نام مرد. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ج ِ عَمرو که از اعلام عرب است . (از اقرب الموارد). عَمرون . عُمور. (اقرب الموارد).
اعمر. [ اَ م َ ] (ع ن تف ) آبادان تر. (ناظم الاطباء). معمورتر. آبادتر. عامرتر. (یادداشت بخط مؤلف ): کان مجلس یوحنابن ماسویه اعمر مجلس کنت اراه بمدینةالسلام لمتطبب او متکلم او متفلسف . (عیون الانباء ج ١ ص ٧٥ س آخر). و بلادالهند اوسع من بلادالعین ... و بلادالعین اعمر. (اخبارالصین و الهند ص ٢٦ س ٢). ◄ طویل العمرتر. دراززندگانی تر. ♦ امثال : اعمر من ابن لسان الحمرة . اعمر من ضب . اعمر من قرار . اعمر من معاذ . اعمر من نسر . اعمر من نصر .