اطلاس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اطلاس . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ طِلْس، بمعنی نامه یا نامه ٔ پاک کرده شده و جامه ٔ ریمناک و پوست موی رفته ٔ ران شتر و گرگ بی موی کهنه . (آنندراج ). ج ِ طِلْس . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (متن اللغة) (اقرب الموارد). رجوع به طلس شود.
اطلاس . [ اَ ] (اِخ ) لهجه ای است در اطلس و آطلاس بترکی . رجوع به اطلس، و قاموس الاعلام ترکی ج ٢ ص ٩٩٥ و لغات تاریخیه و جغرافیه ٔ ترکی ج ١ ص ١٨٧ شود.