یوسف دریان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یوسف دریان . [ س ُ دَرْ ] (اِخ ) ابن بطرس بن خوری انطون دریان . دانشمندی یهودی و از رجال کنیسه ٔ مارونیه ٔلبنان بود. معلومات و رهبانیت را آموخت و سپس به بیروت رفت و در قاهره به سال ١٣٣٨ هَ . ق . درگذشت . او را آثاری است که از آن جمله است : ١- نبذة فی اصل البطریرکیة الانطاکیة و فی اصل الطائفة المارونیة. ٢ - البراهن الراهنة فی اصل المردة و الجراجمة و الموارنة. ٣ - الاتقان فی صرف لغةالسریان . (از اعلام زرکلی ).