یوسف داود
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یوسف داود. [ س ُ وو ] (اِخ ) ملقب به اقلیمیس (١٢٤٥-١٣٠٧ هَ . ق .). ابن داودبن بهنام . دانشمند و عالم به زبان و ادب عرب و تاریخ قدیم و اصلش سریانی و متولد عمادیه ٔ موصل بود. در موصل و لبنان و سپس در رومة تحصیل علم کرد. در سال ١٨٥٥ م . به موصل برگشت و به تدریس پرداخت و به مطرانی کاتولیکها در دمشق برگزیده شد و به سال ١٨٧٨ بدان شهر آمد و به سال ١٨٩٠ م . در آنجا درگذشت . در حدود پنجاه کتاب و رساله به عربی و جز آن دارد. پیوسته به کار و تألیف اشتغال داشت و از جمله آثار اوست : ١- التمرنه، در نحو عربی، در دو جلد. ٢- نبذتان فی العروض و الشعر. ٣ - مدخل الطلاب . ٤ - تروض الطلاب . ٥ - علم الجغرافیة. ٦ - انشاءالرسائل . ٧ - التصاریف العربیة. ٨ - تاریخ السریان .٩ - علم الهندسة. ١٠ - علم الجبر. (از اعلام زرکلی ).