یاوند

یاوند. [ وَ ] (اِ) پادشاه، یاوندان ؛ پادشاهان . (فرهنگ اسدی ) (از جهانگیری ) (از برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرا) (از ناظم الاطباء) : چو یاوندان به مجلس می گرفتند زمجلس مست چون گشتند رفتند. رودکی (از حاشیه ٔ فرهنگ اسدی نخجوانی ). ◄ (نف ) یابنده و آنچه چیزی یافته باشد. (از برهان ) (ناظم الاطباء).