گوبان

گوبان . [ گ َ / گُو ] (ص مرکب، اِ مرکب ) گاوبان و گله چران گاو. (ناظم الاطباء) : چون که با گاو و خرم صحبت فرمایی گر تو دانی که نه گوبان و نه خربانم . ناصرخسرو.

گوبان . (اِخ ) دهی است به مرو، و معرب آن جوبان است . (منتهی الارب : جوب ).