گل سرخ دون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گل سرخ دون . [ گ ُ س ُ ] (اِخ ) دهی است از دهستان طیبی گرمسیری بخش کهکیلویه ٔ شهرستان بهبهان واقع در ٢٥هزارگزی جنوب باختری لنده و ٣٦هزارگزی شمال راه شوسه ٔ بهبهان به آغاجاری . هوای آن گرم و دارای ١٠٠ تن سکنه است . آب آن از چشمه و رودخانه ٔ مارون و محصول آن غلات می باشد. شغل اهالی حشم داری و صنایع دستی آنان قالیچه و گلیم بافی و راه آن مالرو است . ساکنان از طایفه ٔ طیبی هستند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).