گروگرد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گروگرد. [ گ ِ گ ِ ] (اِخ ) نام شهری بود واقع درساحل جیحون : بتندی براه اندر آورد روی بسوی گروگرد شد جنگجوی . فردوسی . سپهبد چو لشکر برو گرد شد از آتش براه گروگرد شد. فردوسی . گروگرد بودی نشست تژاو سواری که بودیش با شیر تاو. فردوسی .