گرو بستن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گرو بستن . [ گ ِ رَ / رُو ب َ ت َ ] (مص مرکب ) شرط. نذر. مراهنه . با کسی گرو بستن . رهان . (زوزنی ). خَطَر؛ و آنچه در میان کنند چون در چیزی گرو بندند. تخاطر. (منتهی الارب ) : با که گرو بست زمین کز میان باز گشاید کمر آسمان . نظامی .