گده

گده . [ گ َ دَ / دِ ] (اِ) دندانه ٔکلید. (برهان ) (آنندراج ). زبانه ٔ کلید : گشت ایمن ساحت ملکش ز دزدان آنچنانک خانه ها ایمن شدند از زحمت درها گده . شمس فخری (از شعوری ج ٢ ص ٣٠٤). ◄ نوکر پست دهاتی، مثل گده فراش . (فرهنگ نظام ).