کون کن

کون کن . [ کو ک ُ ] (نف مرکب ) کسی که از راه دبر مباشرت و جماع کند. امردباز. غلامباره . (فرهنگ فارسی معین ). بچه باز. تف کار. اهل نم . لاطی . ایرج میرزا راست در عارف نامه : کنار رستوران قلا نمودی ز کون کنهای تهران درربودی . (فرهنگ لغات عامیانه ٔ جمالزاده ).