کمال‌الدین اسماعیل | قطعات | شماره ۲۶۲ - ایضا له

کیست همخانه؟ زبان؟ دندان حکمتی هست اندرین پنهان باشد از ازدواجشان مضبوط کدخدایی خاندان دهان این همه لین و آن همه شدت این همه گوشت وان همه ستخوان نان دندان زبان کند ترتیب زانکه این ساکن است و آن جنبان کام و ناکام هر کجا باشند با سر او درد زمان بزمان هر که دندان ازو بود شاکر به ثنایش رود همیشه زبان وان که پاس زبان ندارد باز ساید از خشم و کین برو دندان وان که از مال خویش و نعمت خویش نرساند نصیبه ایشان به ضرورت ز بهر او شب و روز ژاژ خاید بسی همین و همان