کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۵۶۵

ماییم نهفته گریه در خنده چو گل مرده بدمی و از دمی زنده چو گل خود را بهمه میان درافگنده چو گل و اندر همه مجمعی پراگنده چو گل