کلندگر

کلندگر. [ ک َ ل َ گ َ ] (ص مرکب ) آنکه با کلنگ کار می کند. (ناظم الاطباء). آنکه زمین را با کلنگ بکند. (فرهنگ فارسی معین ) : تا گشته ام هلاک جوان کلندگر همچون کلند خاک درش می کنم به سر. سیفی (از بهار عجم ). و رجوع به کلند شود.