کرن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کرن . [ کْرُ / ک ُ رَ ] (ص، اِ) اسبی را گویند که رنگ او میان زرد و بور باشد. (آنندراج ) (از ناظم الاطباء) (برهان ). کرند. کرنگ . کرن . کرنگه . کرنده . کورنگ . (حاشیه ٔ برهان چ معین ). رجوع به مترادفات کلمه شود. ◄ رنگ میان زرد و بور. رنگ بین زرد و سرخ . ◄ آنچه برنگ میان زرد و بور و یا میان زرد و سرخ باشد. (از فرهنگ فارسی معین ). ◄ در مجمل اللغة ذیل کلمه ٔ «زقی » بمعنی جغد آمده است و گوید الزقی، بانگ کردن کرن یعنی جغد.
کرن . [ ک ُ رَ] (اِخ ) رودخانه ای است میان فارس و عراق منشعب از زاینده رود اصفهان که به شوشتر می آید و از آنجا به دریای عمان می ریزد. شادروان و سد قیصر روم بر آن است درشوشتر. (لغت محلی شوشتری خطی ). رجوع به کرند شود.
کرن . [ کْرُ / ک ُ رُ ] (اِ) مسکوکی در اطریش معادل یک قران . (یادداشت مؤلف ). ◄ واحد پول سوئد و نروژ و دانمارک .