چهارگان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چهارگان . [ چ َ / چ ِ ] (ص نسبی، ق مرکب ) (مرکب از چهار + گان ) عدد توزیعی است و واحد را که چهارست به قسمتهای مساوی بخش کند. چهارچهار. رُباع ؛ یعنی اربعةاربعة. (منتهی الارب ). رُبَع (از منتهی الارب ). چهار به چهار. ◄ چهار در چهار. ◄ چهار و چهار. (ناظم الاطباء).