چهارپخ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چهارپخ . [ چ َ / چ ِ پ َ ] (ص مرکب، اِ مرکب ) هرچیز چهارگوشه . ◄ اصطلاح نجاری . قطعه چوبی که از چهار جانب رویه ٔ مسطح دارد وبشکل مکعب تراش خورده باشد. ◄ نوعی از خیمه که در هند «بی چوبه » خوانند. رجوع به چارپخ شود.