چمیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چمیان . [ چ َ ] (اِخ ) دهی از دهستان باوی بخش مرکزی شهرستان اهواز که در ٥٠ هزارگزی جنوب باختری اهواز در کناره ٔ کارون و ١٤ هزارگزی باختر راه اهواز به آبادان واقع است . آبش از رودخانه ٔ کارون بوسیله ٔ موتور. محصولش غلات، صیفی و سبزیجات . شغل اهالی زراعت و گله داری و راهش در تابستان اتومبیل رو است . ساکنان این آبادی از طایفه آل ابوفرهان میباشند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).
چمیان . [ چ َ ] (اِ) بمعنی معنویان . (از برهان ذیل چمی ) . در دساتیر بمعنی خاصان و یا معنیان آمده . (از انجمن آرا ذیل چمی ) (از آنندراج ذیل چمی ). چمی خاصان ومعنویان . (ناظم الاطباء). و رجوع به چم و چمی شود.