چلنچو
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(چَ لَ) (ص.)<BR>۱- کسی که لباسهای خود را چرکین و ملوث سازد.<BR>۲- کسی که عقلش ناقص باشد.<BR>۳- بی نزاکت.<br>
فرهنگ فارسی معین
(چَ لَ) (ص.) ۱- کسی که لباسهای خود را چرکین و ملوث سازد. ۲- کسی که عقلش ناقص باشد. ۳- بی نزاکت.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چلنچو. [ چ َ ل َ ] (ص ) کسی را گویند که لباس و رخوت خود را زود چرکن و ملوث گرداند. (برهان ). کسی که چرکن و ملوث باشد و جامه ٔ خودرا کثیف نگاه دارد. (انجمن آرا) (آنندراج ). چرکین و آنکه خود را چرکین نگه دارد. (ناظم الاطباء). کسی یا چیزی که چرکین و ناپاک باشد. ◄ کسی که عقلش ناقص باشد. (از انجمن آرا) (از آنندراج ). و رجوع به چل شود. ◄ مرد بی نزاکت . (ناظم الاطباء).