چشم برافکندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چشم برافکندن . [ چ َ / چ ِ ب َ اَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) چشم افکندن . نگاه کردن . نگریستن . ♦ چشم برافکندن بر کسی یا بر چیزی ؛ نظر دوختن بر آن کس که یا بر آن چیز. خیره نگریستن : صد چشمه ز چشم من برآید چون چشم برافکنم بر آن رو. سعدی .