چراغ زمانه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چراغ زمانه . [ چ َ / چ ِ غ ِ زَ ن َ / ن ِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) خورشید و آفتاب . چراغ روز. چراغ جهان : همه شب همی راند خود با گروه چو خورشید تابان درآمد ز کوه چراغ زمانه زمین تازه کرد در و دشت بر دیگر اندازه کرد. فردوسی . رجوع به چراغ زمان شود.