چراغ زمان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چراغ زمان . [ چ َ /چ ِ غ ِ زَ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) چراغ زمانه . کنایه از خورشید و آفتاب . رجوع به چراغ زمانه شود. ◄ مجازاً بمعنی چراغ عمر و چراغ زندگی است . ♦ تیره گشتن چراغ زمان ؛ کنایه از مردن و فرونشستن چراغ عمر است : سرانجام مرگ آیدت بی گمان دگر تیره گردد چراغ زمان . فردوسی .