چاغ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چاغ . (ترکی، اِ) چاق . وقت و هنگام . (ناظم الاطباء) : در چاغ هولاکوخان و اباقاخان وجه آش اوردوها و خوانین بر شیوه و عادت مغول بود. (تاریخ غازانی ذیل ص ٣٢٩). ◄ فصل . ◄ یک ساعت از ١٢ ساعت روز. ◄ عنکبوت . (ناظم الاطباء).