چارطبع

چارطبع. [ طَ ] (اِ مرکب ) طبایع اربعه . امزجه ٔ اربعه . حرارت و برودت و رطوبت و یبوست . گرمی و سردی و خشکی و تری : گفتم که مرمرا گهر جسم باز گوی گفتا که چارطبع بود جسم را گهر. ناصرخسرو. رنگ از دو سیه سفید بزدای هندوی زچارطبع بگشای . نظامی . مزاجت تر و خشک و گرم است و سرد مرکب از این چارطبع است مرد. سعدی . چارطبع مخالف سرکش چند روزی بوند با هم خوش گر یکی زین چهار شد غالب جان شیرین برآید از قالب . سعدی . ◄ آب و آتش و خاک و باد : در این چارطبع مخالف نهاد که آب آمد و آتش وخاک و باد. نظامی . ◄ بلغم و صفراو سودا و خون .