پیل نشین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیل نشین . [ ن ِ ] (نف مرکب ) که بر پیل نشیند. که پیل مرکب دارد. که برنشست وی فیل باشد : ملک پیل دل پیلتن پیل نشین بوسعیدبن ابوالقاسم بن ناصردین . منوچهری . ◄ (اِ مرکب ) جای نشستن فیل .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیل نشین . [ ن ِ ] (نف مرکب ) که بر پیل نشیند. که پیل مرکب دارد. که برنشست وی فیل باشد : ملک پیل دل پیلتن پیل نشین بوسعیدبن ابوالقاسم بن ناصردین . منوچهری . ◄ (اِ مرکب ) جای نشستن فیل .