پیاوه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیاوه . [ وِ ] (اِخ ) نام نهری در خطه ٔ ونتی از ایتالیا و آن از جبال آلپ نوریک سرچشمه گیرد و نخست بسوی جنوب غربی و سپس بطرف جنوب شرقی روان شود و از میان دو قصبه ٔ پیاوه دی کادوره و بلوم بگذرد و ایالت وندیک بشکافد پس به دو بازو منشعب شود و بدریای آدریاتیک وارد گردد. طول مجرای آن بالغ به ٢٢٥ هزارگز است . (قاموس الاعلام ترکی ).