پویندگان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پویندگان . [ ی َ دَ / دِ ] (اِ) ج ِ پوینده : ز پویندگان هر که مویش نکوست بکشت و بر ایشان برآهیخت پوست . فردوسی . ببالا ندارد جز این نیرویی نپوید چو پویندگان هر سویی . فردوسی . ز پویندگان هر که بد تیزرو خورش کردشان سبزه وکاه و جو. فردوسی . بدینگونه از چرم پویندگان بپوشید بالای گویندگان . فردوسی .