پرنگار

پرنگار. [ پ ُ ن ِ ] (ص مرکب ) بسیارنقش : بهشتی بد آراسته پرنگار چو خورشید تابان بخرم بهار. فردوسی . پشیمان شد از کرد خود شهریار از آن پنبه و جامه ٔ پرنگار. فردوسی . که یک روزمان هدیه ٔ شهریار بود دوک با جامه ٔ پرنگار. فردوسی . کمر خواست پرگوهر شاهوار یکی خسروی جامه ٔ پرنگار. فردوسی . بفرمود رستم که تا پیشکار یکی جامه آرد برش پرنگار. فردوسی . ز افسر سر پیلبان پرنگار ز گوش اندر آویخته گوشوار. فردوسی . سرائی چنین پرنگار آفرید تن و روزی و روزگار آفرید. اسدی . دل را بدین نگار سپردم که داشتم زو چون نگارخانه ٔ چین پرنگار دل . سوزنی . ◄ با گلها و گیاهان رنگارنگ : جهان دید بر سان باغ بهار در و دشت و کوه و زمین پرنگار. فردوسی . راست پنداری که خلعتهای رنگین یافتند باغهای پرنگار از داغهای شهریار. فرخی . باغی نهاده هم بر او با چهار بخش پرنقش و پرنگار چو ارتنگ مانوی . فرخی . ◄ مُمَوَّه . سَفسطی : به هر کار چربی بکار آوری سخنها چنین پرنگار آوری . فردوسی .