پاکزاده

پاکزاده . [ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) پاکزاد. حلال زاده . پاک نژاد. از نژاد پاک . ازنسل پاک . نجیب . اصیل . مقابل ناپاک زاده : یکی آنکه ناپاک خون پدر نریزد ز تن پاکزاده پسر. فردوسی . بگوهر مگر هم نژاده نیند همان از پدر پاکزاده نیند. فردوسی . کسی کو ز فرزند او نام برد چنین گفت کان پاکزاده بمرد. فردوسی . بدو گفت کای پاکزاده پسر بمردی و دانش برآورده سر. فردوسی . بگفت آن که نعمان و منذر چه کرد ز بهر من این پاکزاده دو مرد. فردوسی . همان پاکزاده نیاکان من گزیده سرافراز و پاکان من . فردوسی . بفرمودشان بازگشتن بجای چنان پاکزاده جهان کدخدای . فردوسی . چنین هفت سالش همی آزمود بهر کار جز پاکزاده نبود. فردوسی .