هیمه

(هِ مِ) (اِ.) هیزم.<br>

(هِ مِ) (اِ.) هیزم.

هیمه . [ م َ / م ِ / هََ / هَِ م َ / م ِ ] (اِ) هیزم سوختنی . (برهان ). هیزم سوختنی و به فتح نیز آمده است . (غیاث اللغات ) (آنندراج ) : در او آتشی روشن افروخته بر او هیمه خروارها سوخته . نظامی . در او ده پانزده من عود چون مشک بسوزاندی بجای هیمه ٔ خشک . نظامی . گر هیمه عود گردد و گر سنگ دُر شود مشنو که چشم آدمی از سنگ پر شود. سعدی . - هیمه انداختن ؛ هیزم افکندن درون تنوری یا آتشدانی . - هیمه خانه ؛ جای هیمه . هیمه دان . هیزم دان . (تذکرةالملوک ). - هیمه دان ؛ هیمه ستان . محتطب . هیمه خانه . هیزم دان . - هیمه فروختن ؛ هیزم فروختن . - هیمه کش ؛ هیزم کش . حمال حطب . - هیمه کشی ؛ هیزم کشی . - هیمه کشیدن ؛ هیزم کشیدن . - امثال : احمدک به هیمه نمی رفت بردندش . چون خانه بسوزانی به هیمه درنمانی . (مثل هندی، نقل از نسخه ٔ خطی شاهد صادق متعلق به مهدیقلی خان هدایت ). هیمه ٔ تر به کسی فروختن ؛ کنایه از مکر و حقه و تزویر کردن . (برهان ) (آنندراج ): تا کی از شور درون ای سخت جان هیمه ٔ تر میفروشی با کسان . ◄ گوشتابه . (برهان ).رجوع به هَیمه شود.

هیمه . [ هََ / هَِ م َ / م ِ ] (اِ) گوشتابه . (برهان ). رجوع به مدخل بعد شود.

نام مردانه