هیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هیان . [ هََی ْ یا ] (ع اِ) هَیّان بن بَیّان ؛ کنایه از آنکه او را و پدرش را کسی نشناسد. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). کنایه از بی پدرومادر. رجوع به هی بن بی شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هیان . [ هََی ْ یا ] (ع اِ) هَیّان بن بَیّان ؛ کنایه از آنکه او را و پدرش را کسی نشناسد. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). کنایه از بی پدرومادر. رجوع به هی بن بی شود.