هندوچین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هندوچین . [ هَِ دُ ] (اِخ ) قسمتی از خاک آسیا است که در جنوب شرقی این قاره و در مشرق هند قرار گرفته است و شامل برمه، سیام و فدراسیون هندوچین فرانسه است که قبلاً مستعمره ٔ کشور فرانسه بوده و نیز قسمتی از آن فدراسیون مالایا است . در این سرزمین از دیرباز میان پادشاهی های مختلف، زد و خورد بوده است . پس از نفوذ اروپائیان دراین منطقه قسمت شرقی آن به دست فرانسویان افتاد و هندوچین فرانسه به وجود آمد و مرکز کشور سیام و مغرب و جنوب هندوچین ازآن ِ انگلیس شد که در سالهای ١٩٤٠ تا ١٩٤٥ مورد هجوم ژاپن واقع گردید. (از فرهنگ جغرافیایی وبستر). پس از آن در سال ١٩٥٤ کشوری به نام ویتنام در این ناحیه به وجود آمد. رجوع به ویتنام شود.