هلالی جغتایی | غزلیات | غزل شماره ۱۸

گفتگوی عقل در خاطر فرو ناید مرا بنده سلطان عشقم، تا چه فرماید مرا؟ بسکه کردم گریه پیش مردم و سودی نداشت بعد ازین بر گریه خود خنده میآید مرا بسته زلف پریرویان شدن از عقل نیست لیک من دیوانه‌ام، زنجیر میباید مرا وعده وصل توام داد اندکی تسکین دل تا رخ خوبت نبینم دل نیاساید مرا وه! که خواهد شد، هلالی، خانه عمرم خراب جان غم فرسوده چند از غم بفرساید مرا؟