هداء
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هداء. [ هََ ] (ع اِمص ) آوردن هر دو زن هر یکی طعام خود را به جایی و خوردن باهم . اسم است . (منتهی الارب ).
هداء. [ هَِ ] (ع مص ) (از «هَدی ») عروس را به خانه آوردن . ◄ فرستادن عروس را به خانه ٔ شوی . ◄ پیش درآمدن . ◄ پیشی گرفتن . ◄ (ص ) سست . ◄ کندخاطر. (منتهی الارب ).
هداء.[ هََ دَءْ ] (ع مص ) گوژپشت گردیدن . (منتهی الارب ). انحنا. (اقرب الموارد). ◄ (اِمص ) خردی کوهان از بسیاری بارکشی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).