هجیر

(هَ) [ ع. ] (اِ.) گرمای نیم روز، گرمای سخت.<br>

(هَ) [ ع. ] (اِ.) گرمای نیم روز، گرمای سخت.

(هُ جَ) (ص.) خوب، نیکو.

هجیر. [ هَُ ] (ص ) خوب و نیک و نیکو و زبده . (برهان ). هژیر. خجیر. (حاشیه ٔ برهان چ معین ) : درخورد همت تو خداوند جاه داد جاه بزرگوار و گرانمایه و هجیر. منوچهری . یکی به کوه سخن ران که گرچه هست جماد ز زشت زشت دهد پاسخ هجیر هجیر. قاآنی . ◄ خوب چهر. زیبا. درخشان : سیرت به برج لهو و طرب باد سال و مه ای طلعت چو مهر هجیر اندر آسمان . سوزنی .

هجیر. [ هََ ] (اِخ ) آبکی است مر بنی عجل را میان کوفه و بصره . (منتهی الارب ). رجوع به هجرة شود.

هجیر. [ هََ ] (ع اِ) نیمروز. نزدیک زوال مع ظهر یا از وقت زوال آفتاب تا عصر. (منتهی الارب ). الهاجرة للوقت المذکور. (اقرب الموارد) : از ضعف بشریت تاب آفتاب هجیر نیاوردم . (گلستان یوسفی ص ١٤١). ◄ گرمای نیمروز. (منتهی الارب ). ◄ سختی گرما. ◄ حوض بزرگ فراخ . ج، هُجُر. ◄ شور گیاه خشک شکسته . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ گورخر درشت و آکنده گوشت . ◄ کاسه ٔ سطبر. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ گشن سست و بازایستاده از گشنی . (منتهی الارب ). ◄ شیرخفته . (منتهی الارب ). شیر غلیظ. (از اقرب الموارد).

نام مردانه