هارتسوکر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هارتسوکر. [ س ُ ک ِ ] (اِخ ) نیکلا. فیزیکدان هلندی که به سال ١٦٥٦م . در گودا متولد شد و در سال ١٧٢٥ در اوترشت درگذشت . وی ابزارهای گوناگون چشم خصوصاً ریزبین را کامل کرد و بوسیله ٔ آن اسپرماتوزوئیدها را در مایع تخمی کشف کرد. پس از یک توقف دوازده ساله در پاریس به رتردام بازگشت ودر سال ١٦٩٩م . در آمستردام برای درس گفتن به پطر کبیر تزار روسیه نامزد شد. ولی از ادامه ٔ آن در روسیه امتناع ورزید، سپس برای استادی کرسی ریاضی و فلسفه در دانشکده ٔ دوسلدرف پذیرفته شد. در سال ١٧١٦ به اوترشت بازگشت، آثار زیر ازوی بجا مانده است : آزمایش اثر محیط در نوری که از آن میگذرد (١٦٩٤)، فرضهای فیزیک (١٧٠٦) و منتخبی ازبخشهای مختلف فیزیک (١٧٢٢)، که خرده گیری نادرستی از نظریات نیوتون میباشد.