نیکوتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نیکوتن . [ ت َ ] (ص مرکب ) خوش اندام . نکواندام . خوش هیکل : هرکل ؛ جوان خوب اندام نیکوتن . ضائن ؛ سست فروهشته شکم و مرد نیکوتن کم خوار. محراق ؛ مرد نیکوتن دراز باشد یا نه . (از منتهی الارب ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نیکوتن . [ ت َ ] (ص مرکب ) خوش اندام . نکواندام . خوش هیکل : هرکل ؛ جوان خوب اندام نیکوتن . ضائن ؛ سست فروهشته شکم و مرد نیکوتن کم خوار. محراق ؛ مرد نیکوتن دراز باشد یا نه . (از منتهی الارب ).