نیما یوشیج | مجموعه اشعار | آی آدم‌ها

آی آدم‌ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید! یک نفر در آب دارد می‌سپارد جان. یک نفر دارد که دست و پای دایم می‌زند روی این دریای تند و تیره و سنگین که می‌دانید. آن زمان که مست هستید از خیال دست یاییدن به دشمن آن زمان که پیش خود بی‌هوده پندارید که گرفت استید دست ناتوانی را تا توانایی بهتر را پدید آرید. آن زمانی که تنگ می‌بندید بر کمر هاتان کمر بند در چه هنگامی بگویم من؟ یک نفر در آب دارد می‌کند بی‌هوده جان، قربان! آی آدم‌ها که بر ساحل بساط دلگشا دارید! نان به سفره، جامه‌تان بر تن؛ یک نفر در آب می‌خواند شما را. موج سنگین را به دست خسته می‌کوبد باز می‌دارد دهان با چشم از وحشت دریده سایه هاتان را ز راه دور دیده. آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی‌تابی‌اش افزون می‌کند زین آب، بیرون گاه سر، گه پا آی آدم‌ها! او ز راه دور این کهنه جهان را باز می‌پاید می‌زند فریاد و امید کمک دارد. آی آدم‌ها که روی ساحل آرام در کار تماشایید! موج می‌کوبد به روی ساحل خاموش پخش می‌گردد چنان مستی به جای افتاده بس مدهوش. می‌رود نعره زنان، وین بانگ باز از دور می‌آید: «آی آدم‌ها». و صدای باد هر دم دل گزاتر و در صدای باد بانگ او رهاتر از میان آب‌های دور و نزدیک باز در گوش این ندا ها: «آی آدم‌ها» …