نکر

(نُ کَ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) زیرک گردیدن.<BR>۲- دشوار گشتن.<BR>۳- (ص.) در فارسی، مشخص، معین.<br>

(نُ) [ ع. ] ۱- (اِمص.) دهاء، زیرکی. ۲- امر سخت و زشت.

(نُ کَ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) زیرک گردیدن. ۲- دشوار گشتن. ۳- (ص.) در فارسی، مشخص، معین.

نکر. [ ن َ ک َ ] (ع مص ) ناشناختن امر را. (از منتهی الارب ) . نادانستن کاری را. (از اقرب الموارد). نُکْر. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). نکور. نکیر. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). نُکُر. (ناظم الاطباء). ◄ ناشناختن . (ترجمان علامه ٔ جرجانی ص ١٠١). نشناختن کسی را. (از اقرب الموارد).

نکر. [ ن َ ک ِ ](ع ص ) زیرک . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).داهی . فَطِن . (اقرب الموارد). نَکُر. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ج، انکار. ◄ مردی که انکار منکر می کند. (ناظم الاطباء). رجل نکر؛ مردی انکارکننده . (مهذب الاسماء). نَکُر. نُکُر. (ناظم الاطباء).

نکر. [ ن َ ] (ع اِمص ) زیرکی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). فطانت . (ناظم الاطباء). دهاء. فطنت . (اقرب الموارد). نُکْر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد).