نوفه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(فِ) (اِ.) شور و غوغا، بانگ و فریاد.<br>
فرهنگ فارسی معین
(فِ) (اِ.) شور و غوغا، بانگ و فریاد.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نوفه . [ ف َ ] (اِ) آواز بلند. (از لغت فرس ص ٥٠٢) (اوبهی ). خرویله نیز گویند. (لغت فرس ص ٥٠٢). شور و غوغا و صدا و آواز بلند. (برهان قاطع) (آنندراج ). غوغائی که از کثرت ازدحام مردمان یا جانوران خیزد. (ناظم الاطباء). نیز رجوع به نوف و نوفیدن شود : با نعره ٔ اسبان چه کنم لحن مغنی با نوفه ٔ گردان چه کنم مجلس و گلشن . ابراهیم بزاز (لغت فرس ).
مترادف و متضاد واژهدان
پارازیت، خشخش سروصدا