نودندان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نودندان . [ ن َ / نُو دَ ] (ص مرکب ) طفلی که دندان نو برآورده باشد. (آنندراج ). کودکی که به تازگی دندانهای پیشین وی درآمده باشد. (ناظم الاطباء). کنایه از خردسال و اندک سال : با زباندانی پیر خردش عقل کل کودک نودندان است . طالب (از آنندراج ).