نقیبت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(نَ بَ) [ ع. نقیبة ]<BR>۱- (اِ.) نفس.<BR>۲- عقل، خرد.<BR>۳- طبیعت، سرشت.<BR>۴- (اِمص.) نفاذرای.<br>
فرهنگ فارسی معین
(نَ بَ) [ ع. نقیبه ] ۱- (اِ.) نفس. ۲- عقل، خرد. ۳- طبیعت، سرشت. ۴- (اِمص.) نفاذرای.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نقیبت . [ ن َ ب َ ] (ع اِمص ) نقیبة. بزرگی نمودن بر قوم . ازنقیب است که بزرگ طایفه باشد. رجوع به نقیبة شود.