نسپاسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نسپاسی . [ ن َ ] (حامص مرکب ) ناسپاسی . ناشکری . کافرنعمتی . کفران . ناسپاس بودن : نشانه ی ْ بندگی شکر است هرگز مردم دانا ز نسپاسی ز حد بندگی اندر نیاجارد. ناصرخسرو. - نسپاسی کردن ؛ ناشکری کردن : نباید کرد نسپاسی بدین سان کز او در کار خود گردی پشیمان . (ویس و رامین ).