ناطفی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناطفی . [ طِ ] (اِخ ) احمدبن محمد ناطفی حنفی، مکنی به ابوالعباس . رجوع به احمدبن محمد شود.
ناطفی . [ طِ ] (اِخ ) عمربن محمدبن ابی بکر الناطفی، مکنی به ابوحفص . از مردم مرو است وی از ابوالقاسم علی بن موسی الموسوی و ابوعبداﷲ محمدبن الحسن فسائی و غیرهما روایت کند. ولادتش در حدود سنه ٔ ٤٥٠ است و وفاتش به سال ٥٤٦ در دمشق اتفاق افتاد. (از الانساب سمعانی ج ٢ ص ٥٥١).
ناطفی . [ طِ ] (ع ص نسبی ) شکرینه فروش . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). رجوع به ناطف شود.