نارنگ

نارنگ . [رَ ] (اِ) نارنج و آن میوه ای باشد معروف . (از برهان قاطع). در مازندران و پارس خاصه قرای فارس بسیار به عمل آید و آن را خورند واز آب آن شربت پزند. (انجمن آرا) (آنندراج ) . رجوع به نارنج شود : همیشه تا ز درخت سمن نروید گل برون نیاید از شاخ نارون، نارنگ . فرخی . همیشه تا که شود شاخ گل چو چوگان پست چو گوی زرین گردد ببار بر نارنگ . فرخی . داده بود اندر خزان نارنگ را شب بوی بوی شنبلید اندر بهاران بستد از نارنگ رنگ . قطران (دیوان ص ٤٣٩). زآن رخم زرد و پر از گرد چو آبی است که او ده دل و کژدل ماننده ٔ نارنگ افتاد. سیدحسن غزنوی . دور از آن مجلس ازحرارت دل همچنانم که نار یا نارنگ . سنائی . چون آبی و چون سیب ازین صدتنه حوری چون نار و چو نارنگ ازین ده دله یاری . سنائی . روی زردان همه اعدای تو مانند ترنج روی سرخان همه احباب تو همچون نارنگ . سنائی . رنگ و بازیچه است کار گنبد نارنگ رنگ چند جوشم کز بروتم نگذرد صفرای من . خاقانی . همیشه تا بتجارت ز مرو شهجان کس بسوی آمل و ساری نیاورد نارنگ . ظهیر فاریابی (از انجمن آرا).