میحوحة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
میحوحة. [ م َ ح َ] (ع مص ) میح . (ناظم الاطباء). و رجوع به میح شود.
میحوحة. [ م َ ح َ ] (ع اِ) نوعی از رفتار نیکو. (منتهی الارب از ماده ٔ م ی ح ) (آنندراج ). نوعی از رفتار نیکو و خرامان . (ناظم الاطباء).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
میحوحة. [ م َ ح َ] (ع مص ) میح . (ناظم الاطباء). و رجوع به میح شود.
میحوحة. [ م َ ح َ ] (ع اِ) نوعی از رفتار نیکو. (منتهی الارب از ماده ٔ م ی ح ) (آنندراج ). نوعی از رفتار نیکو و خرامان . (ناظم الاطباء).