مکیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مکیة. [ م َک ْ کی ی َ ] (ص نسبی ) مکی . منسوب به مکه ٔ معظمه . (ناظم الاطباء). مؤنث مکی . و رجوع به مکی و مکه شود. - سُوَر مکیة ؛ سوره هایی از قرآن مجید است که در مکه نازل شده است . (از ناظم الاطباء). ◄ (ع اِ) نوعی کشتی که محتمل است برای حمل زیارت کنندگان مکه اختصاص یافته باشد. (از دزی ج ٢ ص ٦٠٦).
فرهنگ نامهای فارسی
نام زنانه