مکور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مکور. [ م َک ْ وَ ] (ع اِ) پالان شتر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
مکور. [ م ِ وَرر / م َ وَرر / م ُ وَرر ] (ع ص ) مرد ناکس فاحش بدزبان بسیارگوی، یا کوتاه بالای پهن اندام . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ (اِ) پاره ای بزرگ از سرگین . (ناظم الاطباء).
مکور. [ م َ ] (ع ص ) فریبنده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). بسیارمکر. مکار. (از اقرب الموارد).