مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۹۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عیشهاتان نوش بادا هر زمانای عاشقان وز شما کان شکر باد این جهانای عاشقان نوش و جوش عاشقان تا عرش و تا کرسی رسید برگذشت از عرش و فرش این کاروانای عاشقان از لب دریا چه گویم لب ندارد بحر جان برفزودهست از مکان و لامکانای عاشقان ما مثال موجها اندر قیام و در سجود تا بدید آید نشان از بینشانای عاشقان گر کسی پرسد کیانیدای سراندازان شما هین بگوییدش که جان جان جانای عاشقان گر کسی غواص نبود بحر جان بخشنده است کو همیبخشد گهرها رایگانای عاشقان این چنین شد وان چنان شد خلق را در حقه کرد بازرستیم از چنین و از چنانای عاشقان ما رمیت اذ رمیت از شکارستان غیب میجهاند تیرهای بیکمانای عاشقان چون ز جست و جوی دل نومید گشتم آمدم خفته دیدم دل ستان با دلستانای عاشقان گفتمای دل خوش گزیدی دل بخندید و بگفت گل ستاند گل ستان از گلستانای عاشقان زیر پای من گل است و زیر پاهاشان گل است چون بکوبم پا میان منکرانای عاشقان خرما آن دم که از مستی جانان جان ما مینداند آسمان از ریسمانای عاشقان طرفه دریایی معلق آمد این دریای عشق نی به زیر و نی به بالا نی میانای عاشقان تا بدید آمد شعاع شمس تبریزی ز شرق جان مطلق شد زمین و آسمانای عاشقان