مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دروازه هستی را جز ذوق مدانای جان این نکته شیرین را در جان بنشانای جان زیرا عرض و جوهر از ذوق برآرد سر ذوق پدر و مادر کردت مهمانای جان هر جا که بود ذوقی ز آسیب دو جفت آید زان یک شدن دو تن ذوق است نشانای جان هر حس به محسوسی جفت است یکی گشته هر عقلی به معقولی جفت و نگرانای جان گر جفت شویای حس با آنک حست کرد او وز غیر بپرهیزی باشی سلطانای جان ذوقی که ز خلق آید زو هستی تن زاید ذوقی که ز حق آید زاید دل و جانای جان کو چشم که تا بیند هر گوشه تتق بسته هر ذره بپیوسته با جفت نهانای جان آمیخته با شاهد هم عاشق و هم زاهد وز ذوق نمیگنجد در کون و مکانای جان پنهان ز همه عالم گرمابه زده هر دم هم پیر خردپیشه هم جان جوانای جان پنهان مکنای رستم پنهان تو را جستم احوال تو دانستم تو عشوه مخوانای جان گر روی ترش داری دانیم که طراری ز احداث همیترسی وز مکر عوانای جان در کنج عزبخانه حوری چو دردانه دور از لب بیگانه خفتهست ستانای جان صد عشق همیبازد صد شیوه همیسازد آن لحظه که مییازد بوسه بستانای جان بر ظاهر دریا کی بینی خورش ماهی کان آب تتق آمد بر عیش کنانای جان چندان حیوان آن سو میخاید و میزاید چون گرگ گرو برده پنهان ز شبانای جان خنبک زده هر ذره بر معجب بیبهره کب حیوان را کی داند حیوانای جان اندر دل هر ذره تابان شده خورشیدی در باطن هر قطره صد جوی روانای جان خاموش که آن لقمه هر بسته دهان خاید تا لقمه نیندازی بربند دهانای جان